มาวาดภาพกันเถอะ มื้อเย็นเสร็จแล้ว คุณมองไปที่ไก่สมุนไพรเลมอนที่กินไปครึ่งหนึ่งหรือหม้อปรุงอาหารที่ทำจากมะเขือเทศ โดยสัญชาตญาณคุณคว้าสิ่งเดียวกันม้วนอลูมิเนียมฟอยล์คุณเพิ่งปรุงด้วยและห่อให้แน่น มันเข้าตู้เย็นไป ดูเหมือนว่าถูกต้อง มันเป็นโลหะ มันรู้สึกปลอดภัย
นี่คือจุดที่ทุกอย่างผิดพลาด ม้วนฟอยล์ที่ไว้ใจได้นั้นกำลังทรยศต่อของเหลือของคุณ นี่คือเหตุผลในแง่ธรรมดา
ประการแรก มันเป็นทางหลวงแห่งรสชาติ ไม่ใช่อุปสรรคฟอยล์อาจดูแข็งแต่เต็มไปด้วยรูพรุนเล็กๆ มันไม่ได้ปิดผนึกรสชาติไว้ มันทำให้พวกเขาสลับกันได้ กระเทียมที่ฉุนจากกุ้งสแกมปี้จะหลุดออกไป ในขณะที่บลูชีสรสเผ็ดจากชั้นวางด้านล่างก็พุ่งเข้ามาทันที อาหารของคุณไม่อยู่ตัวมันเอง กลายเป็น “สมูทตี้รสตู้เย็น” ม้วนฟอยล์นั้นสร้างโซนกลิ่นรวมที่ทุกสิ่งปะปนกัน
ประการที่สอง มันเป็นเครื่องทำเปียกของเหลือต้องทำให้เย็นลงอย่างรวดเร็วและแห้ง เต็นท์ฟอยล์ทำสิ่งที่ตรงกันข้าม คุณกักเก็บความร้อนและไอน้ำ ซึ่งจะควบแน่นกลับลงบนอาหารของคุณโดยตรง หนังกรอบสวยๆนั้นกลายเป็นยาง ถ่านผักย่างที่สมบูรณ์แบบนั้นละลายเป็นข้าวต้ม คุณกำลังนึ่งอาหารข้ามคืนด้วยน้ำผลไม้ในตัวมันเอง ภาชนะสุญญากาศจะเกิดการควบแน่นบนผนัง ไม่ใช่อาหาร
ประการที่สาม กรดอาจแปลกๆ ได้ซอสมะเขือเทศ น้ำมะนาว หรือน้ำส้มสายชูล่ะ? อลูมิเนียมมีปฏิกิริยา การสัมผัสเป็นเวลานานอาจทำให้เกิดรสชาติโลหะเล็กน้อย และอาจส่งผลให้ฟอยล์แตกออก เหลือเพียงหลุมเล็กๆ ไว้ อาหารของคุณจะไม่เป็นพิษ แต่รสชาติอาจ "ไม่อร่อย"
การแก้ไขนั้นง่าย:
เลิกกับม้วนฟอยล์สำหรับหน้าที่ตู้เย็น งานมันจบลงที่ประตูเตาอบ
ทิ้งอาหารร้อนไว้ให้เย็นประมาณ 20-30 นาที (อย่าให้ร้อนถึงอุณหภูมิห้อง เพียงเพื่อหยุดนึ่ง)
โอนไปยังภาชนะแก้วหรือเซรามิกที่มีฝาปิดที่เหมาะสม ปิดผนึกให้แน่น
สำหรับช่องแช่แข็ง ให้ใช้ถุงแช่แข็งแบบทนทาน โดยดันอากาศออกให้หมด
ทำเช่นนี้แล้วคุณจะพบกับอาหารที่เหลือจริงๆ อีกครั้ง ซึ่งเป็นอาหารที่มีรสชาติเหมือนในตัวมันเอง ไม่ใช่ทั้งตู้เย็นของคุณ คืนนี้ถอยห่างจาก.ม้วนฟอยล์. มื้อเที่ยงของคุณพรุ่งนี้จะขอบคุณ
